Taniec orientalny

W języku arabskim taniec brzucha to raqs sharqi, co w dokładnym tłumaczeniu oznacza „taniec orientalny”. Jest to taniec kompleksowy, obejmujący wszystkie rejony ciała, od stóp po czubek głowy. Większość ruchów rozpoczyna się w środkowym rejonie ciała. Kręgosłup pozostaje nieruchomą osią, wokół której krążą biodra i klatka piersiowa. (…) Pozycja wyjściowa, z której powstają ruchy, łączy tancerkę z ziemią. Źródłem piękna tańca orientalnego nie jest siła, lecz umiejętność nawiązania dobrego kontaktu ze swoim ciałem i bardzo świadomej gry mięśniami. (…) [Patrząc na doświadczone tancerki], odnosimy wrażenie, że są to ruchy proste i niewymagające wysiłku.

Korzenie tańca orientalnego

            Kolebką tańca jest Afryka. Istnieją opisy tańców płodności, tańców weselnych i tańców narodzin ludu Pigmejów, które wyraźnie podkreślają ważną rolę ruchów miednicy podczas tańca. Dzięki pigmejom, którzy przybyli na dwór faraonów jako niewolnicy, te figury taneczne stały się znane w całym Egipcie. Faraonom spodobały się tańca płodności, przejęto figury taneczne i w ten sposób starożytny Egipt rozwinął własną formę tańca.

            Taniec orientalny pojawił się przypuszczalnie nie tylko w Egipcie. Znajdujące się w Sakkarze egipska płaskorzeźba z piaskowca licząca ponad 3000 lat, przedstawia tancerki z charakterystycznie rozkołysanymi biodrami.  W tym okresie kraina Sumerów przeżywała rozkwit. W Mezopotamii, regonie między Eufratem a Tygrysem, narodził się kult bogini Isztar, który szybko rozprzestrzenił się na cały Bliski Wschód- zatem prawdopodobnie wydaje się, że tańce widniejące na wspomnianej płaskorzeźbie mają jakiś z nim związek. Możliwe jest nawet, że sceny te również przedstawiają tańce płodności.

Stereotypy

            Jeszcze dziś wielu ludzi utożsamia taniec orientalny z „tańcem haremu” i kojarzy go z obrazami dziewiętnastowiecznych orientalistów- malarzy przedstawiających sceny z życia Wschodu. Nie wolno przy tym zapominać, że w tym okresie Europa była wroga ciału i pruderyjna. Obrazy haremu lub sceny z łaźni, tureckiego hammanu, były dla artystów jedyną możliwością, by puścić wodze fantazji i malować akty kobiece, nie obawiając się cenzury. (…) Niestety obrazy te przyczyniły się do tego, że rolę tańca orientalnego niesłusznie sprowadzono do tańca dla czystej przyjemności i dla seksualnej stymulacji mężczyzn. W niepamięć poszło jego pierwotne znaczenie jako tańca miłości i życia.

(Podane fragmenty są cytatem z :Coluccia P., Paffrath A., Pütz J: Taniec brzucha: eliksir życia z krajów Orientu. Sopot. Wydawnictwo Szeherezada. 2007) 

TAHIRA tancerka, instruktor i choreograf tańca orientalnego Fascynacja ruchem i czyste emocje towarzyszą jej każdemu występowi. Dla Tahiry inspiracją do rozpoczęcia przygody z Orientem był zmysłowy i pełen ekspresji taniec Saidy. Od tego czasu taniec arabski stanowi nieodłączną część jej życia. Zainteresowanie kulturą Wschodu realizuje również dzięki studiowaniu języka arabskiego. Tahira wciąż spełnia się w swojej pasji poprzez regularne uczestniczenie w warsztatach, prowadzenie zajęć, a także pokazy- na festiwalach oraz imprezach okolicznościowych, zarówno plenerowych, jak i prywatnych. Aktualnie prowadzi zajęcia w Bielsku-Białej, Rybniku, Wodzisławiu Śl. oraz w Raciborzu. Największą dotychczasową przygodą Tahiry z tańcem orientalnym było wystąpienie w jednej z produkcji kina bollywood.

Zapraszamy na zajęcia tańca orientalnego w Akademii Tańca Nadir:

18:45 – 19:30 – grupa początkująca (Wodzisław Śl.)

20:15 – 21:15 – grupa początkująca (Rybnik)

21:15 – 22:15 – grupa średnio-zaawansowana (Rybnik)